Magische krachten van Kapitan Jonker

“Hoe ging het verder met Kapitan Jonker?” vraag ik aan oma Lies. Oma loopt naar de kast en haalt er een doosje uit. In het doosje ligt een medaille. “Dit is een erepenning die mijn vader gekregen had,” zegt oma. “En weet je wie hierop staat? Kapitan Jonker.” Hmm, wat bedoelt oma nou? Ik zie een duif, een bootje, een palmboom, een zon… maar geen man. 

Oma lacht: “Die duif is Kapitan Jonker. Hij kreeg een conflict met de Nederlanders en werd gedood. Maar mijn vader zei altijd dat hij niet dood was. Hij was gewoon verdwenen. Jonker heeft magische krachten. Soms is hij er weer. Hij verschijnt dan als tete – oude man – of samen met zijn vrouw als twee duiven. Hij was een beschermer voor mijn vader en andere Molukse militairen in het KNIL. Als ze in gevaar waren, kwam tete Jonker helpen.” 

Oma tikt op mijn arm en kijkt me serieus aan: “Onze voorouders zijn bij ons, Noah. Ze geven ons kracht. Jou ook.”

Kan tete Jonker dan nog steeds verschijnen? Wanneer heb ik voor het laatst een duif gezien? Oude ooms lopen er genoeg rond bij oma in de wijk. Maar kan tete Jonker in Nederland rondlopen? Mijn hoofd zit ineens vol vragen.

“Oma, heeft u tete Jonker ooit gezien?” Haar antwoord verrast me. “Ja, tijdens de gijzelingen in 1975. Molukse jongeren hadden toen het Indonesische consulaat in Amsterdam gegijzeld en een trein in Drenthe. Opeens liep er een oude man langs het bezette gebouw in Amsterdam. Terwijl het streng bewaakt werd. Dat kon eigenlijk helemaal niet. Er stond zelfs een foto van hem in de krant. Wij wisten: dit is onze tete Jonker. Tete Jonker was ook bij de gegijzelde trein in Drenthe. Hij hield daar de wacht. Daarom werd die trein niet aangevallen door mariniers. Tete Jonker beschermde onze jongeren.”