De aanval bij Hualoi

We varen naar Hualoi, een kustplaats op Seram. Het dorpshoofd van Hualoi heeft de kant van de moslims gekozen. Hij is dus onze bondgenoot. Wij gaan Hualoi helpen in hun strijd tegen hun buurdorp Latu. Want de leiders van Latu hebben zich aangesloten bij de Portugezen. Dat kunnen we niet laten gebeuren!

Mijn zonen Angasari en Djumali gingen vooruit. Zij zijn al in het fort in Hualoi samen met andere strijders uit Luhu. Ze wachten op ons.

Mijn oorlogsvloot vaart verder. We zijn er bijna. 

Hè, wat is dat? In de verte stijgen donkere grijze rookwolken op. Hebben ze Latu al overwonnen en in brand gestoken? “Leg de vloot stil”, roep ik naar mijn mannen. “Kijk, daar komt een prauw aan. Laten we afwachten wat de mannen op die boot ons kunnen vertellen.”

Het is een verschrikkelijke boodschap: niet Latu maar Hualoi staat in brand. De mannen vertellen: “’s Nachts kwamen ze, de Portugezen uit Latu. Via een pad dat we niet kenden. Twaalf van ons waren al dood voordat iemand kon schreeuwen. Uw zonen werden als eersten gepakt. Ze werden gedood. Hun hoofden werden omhooggehouden als waarschuwing. De vijand stak ons fort in brand, zodat er niets meer voor ons overbleef.”

Ik staar voor me uit. Wat kan ik nog doen? Niets!

We keren terug naar Luhu.
Ik zwijg. Maar de strijd is niet voorbij.