Verder met de strijd

De rook is verdwenen en de kanonnen zijn stil. Vanaf mijn fort op de berg Wawani kan ik de kust weer zien. Maar van de grote schepen die gisteren nog voor het strand lagen, is niets meer over. Er liggen alleen nog kapotte planken, gebroken masten en verbrande zeilen. 

Een paar jaar geleden, in 1638, maakten de VOC en de sultan van Ternate afspraken met elkaar. De VOC kreeg de controle over de specerijenhandel. Wij mogen onze kruidnagels alleen aan de VOC verkopen. Dat noemen ze een monopolie. De sultan van Ternate heeft daar ook voordeel van. Hij heeft geen last meer van concurrentie, want handelaren uit Makassar mogen hier niet meer komen.

Daar was ik het niet mee eens! Samen met Hoamoal begon ik een oorlog tegen Ternate en de VOC. Ik ging op zoek naar bondgenoten die ons wilden helpen.

Makassar is een belangrijke havenstad op het eiland Sulawesi. Er komen veel handelsschepen en de sultan van Makassar heeft veel macht. Daarom stuurde ik mijn mannen naar Makassar. We vroegen om hulp en bescherming. De sultan helpt ons wel, maar hij wil niet openlijk oorlog voeren tegen Ternate en de VOC. De handelaren uit Makassar blijven wel bij ons langskomen om kruidnagels op te kopen. Ze betalen ons meer dan de VOC.

Maar wat ik nu beneden zie, is vreselijk. Alle schepen van de handelaren uit Makassar zijn kapot! De VOC had ontdekt dat wij ons niet aan hun monopolie houden. Daarom heeft de VOC de schepen vernietigd. Dit doen ze niet zomaar. Dit is een straf. De VOC wil ons laten voelen wat er gebeurt als we weigeren te gehoorzamen.