Stoere vrouwen

Oma wilde Elisa en mij meenemen naar het Westfries Museum. Dat is een gebouw naast het plein met het standbeeld van Coen. Maar ja… het museum was dicht. Ze zijn aan het verbouwen. Toen gingen we maar wandelen door Hoorn. En nu zitten we in de trein terug naar huis. 

Opeens zegt Elisa: “Noah, jouw blogs zijn echt goed! Maar het gaat steeds over mannen. Waar blijven de vrouwen?” Eh… oeps. Ze heeft gelijk. Ik kan maar één naam bedenken. “Martha Christina Tiahahu is toch een Molukse heldin?”, vraag ik. “Ja, die bedoel ik!”, roept Elisa. Oma knikt: “Ja, zij leefde aan het begin van de 19e eeuw. Met je blogs zit je nu nog aan het begin van de 17e eeuw. Dus haar verhaal komt later. Maar natuurlijk zijn er meer stoere vrouwen.”

Oma staart even uit het raam. Ik zie haar nadenken. Elisa wordt ongeduldig: “Omaaaa…, wie dan?” Enthousiast roept oma: “Hebben jullie ooit gehoord van Monia Latuarima? Zij woonde op Haruku, een eiland naast Ambon. Een paar dorpen werkten daar samen in een verbond. Dat noemden ze de Uligroep, federatie Meer Hatuhaha. Jarenlang probeerden VOC-soldaten het fort van de Uligroep, federatie Meer Hatuhaha op de berg Alaka te veroveren. In 1625 hadden de Molukse kapitans – de aanvoerders – de Nederlanders verslagen. Het verhaal van Monia Latuarima speelt zich af in 1637. Net als op Banda kwam toen de gouverneur-generaal zelf met een grote vloot naar Haruku. Om opnieuw het fort van de Uligroep, federatie Meer Hatuhaha op de Alaka-berg aan te vallen.”

“En toen, wat gebeurde er toen?”, vraagt Elisa. Oma glimlacht en wijst naar mij: “Dat komt in de volgende blog van je broer.” Okay, regel ik! Dan gaat Monia zelf vertellen wat er in 1637 gebeurde.